دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 5 13 2015 09 23 Investigation of the Miracle of The Holy Quran in the view of Sheikh Mofīd بررسی اعجاز قرآن کریم از دیدگاه شیخ مفید 7 24 790 FA محسن جهاندیده دانشجو دکتری تفسیر دانشگاه قم نویسنده مسئول 0000-0001-7523-6040 محمّدتقی اسماعیل پور استادیار دانشگاه مازندران سیّد محسن موسوی استادیار دانشگاه مازندران Journal Article 2016 08 24 The miracle of The Holy Quran is an important issue of Quranic studies that as the beginning of the revelation of the Quran until now has been debated by scholars. In this article we only focus on the views of Sheikh Mofīd about the miracle of The Holy Quran. The view of Sheikh Mofīd is important, because he clearly considers Ṣarfah as the reason of The Holy Quran in his books, but some scholars attribute belief in aspects of miracle, namely eloquence (Fesāḥat) and expressiveness (belāqat), to Sheikh Mofīd. Because belief in Ṣarfah is about to inward miracle of Quran, but eloquence and expressiveness is about to outward aspect of its miracle. It seems that these two opinions could not be collected. This difference leads to creating various opinions regarding to Sheikh Mofīd’s views about miracle. In this article, by putting together the words of Sheikh Mofīd –that are among the books which are available for us today, we obtained that he believed in Ṣarfah, as well as his tending to inward miracle of The Holy Quran. مسأله اعجاز قرآن کریم از مباحث مهم علوم قرآن است که از ابتدای نزول قرآن کریم تاکنون، مورد بحث دانشمندان قرار گرفته است. در این مقاله، تنها بر دیدگاه‌های شیخ مفید درباره اعجاز قرآن کریم تمرکز خواهیم نمود. اهمیّت اشاره به دیدگاه شیخ مفید از آن‌ روست که از یک طرف، به صراحت در آثارش، وجه اعجاز قرآن را در «صَرفه» میداند؛ امّا از سوی دیگر، برخی از علما، باور به جنبه‌های اعجاز ادبی یعنی فصاحت و بلاغت را به شیخ مفید نسبت دادهاند. از آن رو که قول به صرفه، ناظر به اعجازی خارج از متن قرآن است امّا فصاحت و بلاغت مربوط به اعجاز درونی قرآن است، ظاهراً نمی‌توان میان این دو نظر، وجه جمعی یافت؛ این تفاوت، باعث شده آرای گوناگونی پیرامون دیدگاه شیخ مفید دربارة اعجاز پدید آید. در این مقاله، با کنار هم نهادن سخنان شیخ مفید، به این نتیجه دست یافتیم که وی هم به صرفه باور داشته است و در عین حال، به اعجاز درونی نیز گرایش داشته است.

https://kq.meybod.ac.ir/article_790_2dace78f80bc92e6d7493423d729448e.pdf

دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 5 13 2015 09 23 Comparative Study of Achieving the Unseen in The Holy Quran and Old Testament مطالعه تطبیقی دستیابی به غیب در قرآن کریم و عهد عتیق 25 48 791 FA شیرین رجب زاده باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد دماوند، دانشگاه آزاد اسلامی، دماوند، ایران؛ دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث نویسنده مسئول بی بی سادات رضی بهابادی دانشیار دانشگاه الزهرا (س) 0000-0003-3548-348X Journal Article 2016 08 24 The issue of the Unseen (Qayb) is one of the common teachings among religions and informing of it also is one of the features of recognizing divine prophets. Since comparison of Abrahamic religions in main subjects causes these religions to be more close to each other and more unify, this research attempts to investigate different kinds of the Unseen in Quran and Old Testament. In these holy books, informing of the Unseen is divided into two kinds. One of them is admirable, and another one is forbidden. In both books, prophecy which is named Nouveau in Old Testament is the admirable Unseen. In this type of informing of the Unseen, the Prophet of God achieves the Unseen via revelation. However the forbidden Unseen that includes sorcery and priesthood, is not confirmed in both Quran and Old Testament. According to the teachings of Quran and Old Testament, sorcerer who notice the Unseen by using abominable tools like idol, consultation with the dead people, animal organs, and so on, is abhorred. Although priesthood has a high status in Old Testament, it is not confirmed in Quran. The Unseen in ordinary affairs is the specific teaching of Old Testament in which seer gets aware of the Unseen by using tools like dream, lot, arrow, water, etc. مسأله غیب از آموزه‌های مشترک ادیان الهی است و خبر دادن از آن، یکی از شاخصه‌های شناخت پیامبران ارسال شده از سوی خداوند است. از آنجا که مقایسه ادیان ابراهیمی در موضوعات اساسی، زمینه وحدت و نزدیکی هرچه بیشتر این ادیان را فراهم می‌آورد، این پژوهش در این راستا می‌کوشد، انواع غیبگویی در قرآن و عهد عتیق را بکاود. در این دو کتاب مقدّس، خبر دادن از غیب به دو نوع کلّیِ پسندیده (ممدوح) و نکوهیده (ممنوع) تقسیم شده است. در هر دو کتاب، نبوّت ـ با نام «نووئا» (נְבוּאָה) در عهد عتیق ـ غیب‌گویی ممدوح است که در این نوع خبر دادن از غیب، نبیّ الهی از راه وحی به غیب دست می‌یابد. امّا در غیب‌گویی ممنوع که مشتمل بر کهانت، سحر و جادوست، مورد تأیید قرآن و عهد عتیق نیست. در فرهنگ دینی برآمده از عهد عتیق و قرآن، جادوگری که با استفاده از ابزارهای ناپسندی چون بت، مشورت با مردگان، اندام حیوانات و... از امور غیبی با خبر شود، نکوهیده است. با این حال، کاهن در عهد عتیق مقام والایی دارد امّا در قرآن تأیید نگشته است. غیب‌گویی در امور عادّی، آموزه خاصّ عهد عتیق است که غیبگو با بهره‌گیری از ابزاری چون خواب، قرعه، پیکان، آب و... از غیب مطّلع می‌گردد.

https://kq.meybod.ac.ir/article_791_df7f28ac89ca37bf1abd2f6c184fe1cf.pdf

دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 5 13 2015 09 23 Review of Eight Scenes of Prophet Lūṭ's Story (Pbuh): Repetition or Completion? مروری بر هشت پرده داستان حضرت لوط (ع): تکرار یا تکمیل؟ 49 72 792 FA یحیی معروف استاد گروه عربی دانشگاه رازی کرمانشاه نبی الله پاک منش دکترای زبان و ادبیات عرب دانشکده ادبیّات و علوم انسانی دانشگاه پیام نور نویسنده مسئول Journal Article 2016 08 24 Repetition of some of Quranic themes as well as the quality of the verses' location in each chapter (Sura) has made different judgments. Some have considered the repetition similar to the Holy Prophet's words and some others have attempted to interpret and justify conflicting cases. In the view of supporter of these two assumptions, it’s not necessary to justify the repetitive revelation of verses, because the repetition itself is not prohibited. In contrast, there is another viewpoint which has seen the apparently repetitive themes as independent and complementary to each other and has tried to identify their new goals and points of repetition Therefore, in this essay in the sake of a right attitude which can has a significant effect on the interpretation of similar verses, eight scenes of prophet Lūṭ's story have been collected from different chapters and compared with each other so as to answer to this question that the similar events of this Quranic story are not repetition, but each section is about to the different parts of the same real and historical event that has occurred in a specific place and time limit and in each chapter according to the structure and quality of its effect on the addressees, some of them have been mentioned so that by being listed together , the story gets completed. The goal of this essay is eliminating the ambiguities in this regard. تکرار و واگویی برخی از مضامین قرآنی و همچنین کیفیّت قرار گرفتن آیات ضمن سور، قضاوتهای متفاوتی به دنبال داشته است. برخی تکرار را همانند سخنرانیهای شخص پیامبر (ص)، طبیعی دانسته‌اند و برخی دیگر به تفسیر و توجیه موارد اختلافی روی‌آورده‌اند. از منظر قائلان به این دو فرض، نیازی به توجیه نزول تکراری آیات نیست، زیرا تکرار فی‌ نفسه، منعی ندارد. در مقابل، دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که مضامین به ظاهر تکراری را مستقل و مکمّل یکدیگر دانسته و به شناسایی اهداف و نکات جدید دوباره‌گویی‌ها و چندباره‌گویی‌ها پرداخته‌اند. در این پژوهش، در راستای شناخت یک نگرش درست که تأثیر سازندهای در تفسیر آیات مشابه میتواند داشته باشد، قسمتهای هشتگانه داستان حضرت لوط(ع) از سورههای مختلف گردآوری و با یکدیگر مقایسه شده‌اند تا به این اشکال پاسخ داده شود که حوادث مشترک این داستان قرآنی، از نوع تکرار نیست؛ بلکه هر بخش، بیان‌کننده قسمتهای مختلفی از یک واقعه حقیقی و تاریخی است که در محدودة زمانی و مکانی مشخصّی اتّفاق افتاده و در هر سورهای با توجّه به ساختار و کیفیّت تأثیر آن بر مخاطبان، بخشی از آن ذکر شده که با در کنار هم قرار گرفتن آنها، داستان تکمیل میگردد. هدف این مقاله، زدودن ابهام در این زمینه است.

https://kq.meybod.ac.ir/article_792_96ea64f3a1aa2fd00c72faacf0cb8ac9.pdf

دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 5 13 2015 09 23 Pathology of Evil Eye in Islamic Society in the Light of Quranic Verses آسیب‌شناسی پدیده چشم‌زخم در جامعه اسلامی در پرتو آیات قرآن 73 92 793 FA احمد زارع زردینی استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه آیت الله حائری میبد 0000-0003-1859-8867 اصغر کریمی رکن آبادی دانشجوی دکتری علوم و معارف نهج البلاغه دانشگاه کاشان نویسنده مسئول نعمت الله به رقم دانش‌آموخته دکتری زبان و ادبیات عرب و مدرّس دانشگاه فرهنگیان همدان Journal Article 2016 08 24 Most cultures believe in ‘evil eye’ and describe it in different way. But it’s a question for all time that whether this issue rooted in nation’s popular culture and customs or originates from religious teachings. Some Muslim scholars such as interpreters of The Holy Quran believe that not only this is a fact, but also The Holy Quran has confirmed it. Since one of the religiosity damages in public sphere of society is misunderstanding and mixing folklore beliefs with religious issues, this essay attempts to investigate the matter of ‘evil eye’ in a pathologic way. Eventually, we obtained that ‘evil eye’ is of those teachings rooted in culture, not in Quran, because Quran is silent about it. Therefore, evil eye is a damage which can threats Islamic teachings, because many ordinary peoples think this is the cause of decline of blessings, but by considering Quran, we find that decline of blessings is originated from human ingratitude to God’s blessings, squandering of blessings, pride and arrogance, and ‘evil eye’ has no place in decline of blessings in Quran’s viewpoint. موضوع آسیب دیدن از چشم بد در بیشتر فرهنگ‌ها وجود دارد و به شیوه‌های مختلف از آن سخن گفته می‌شود. در این میان، همواره این موضوع مطرح بوده که آیا این مسأله، ریشه در فرهنگ عامیانه ملّتها دارد یا از آموزه‌های دینی سرچشمه گرفته است؟ برخی از دانشمندان اسلامی از جمله مفسّران قرآن کریم بر این باورند که چشم‌زخم نه تنها حقیقت دارد، بلکه قرآن نیز بر آن صحّه گذاشته است. از آنجا که یکی از آسیبهای دینداری در سطح عموم افراد جامعه، سوء فهم و ورود باورهای فولکلور به موضوعات و مسائل دینی است. مقالة حاضر با نگاهی آسیب شناسانه، می‌کوشد موضوع چشم‌زخم را واکاوی نماید. در پایان به این نتیجه دست مییابیم که چشم‌زخم از جمله آموزههایی است که ریشه در باورهای عامیانه دارد و قرآن در برابر آن، سکوت اختیار کرده است. از توابع باور به چشم‌زخم، آسیبی است که میتواند آموزههای اسلامی را در معرض تهدید قرار دهد. از جمله آنکه بسیاری از عوام، زوال نعمت را بدان نسبت میدهند؛ امّا با تأمّل در آیات قرآن به دست میآید که زوال نعمت، ریشه در عواملی چون کفران نعمت، اسراف، غرور و تکبّر دارد و چشم‌زخم در میان آنها جایگاهی ندارد.

https://kq.meybod.ac.ir/article_793_da8ce53cf0240070ce6c69c48cd588ee.pdf

دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 5 13 2015 09 23 Rereading the Viewpoint of Ancient and Recent Scholars of Rejāl About Mofaḍḍal bin Oᶜmar Joᶜfee بازخوانی دیدگاه رجال شناسان متقدّم و متأخّر درباره مفضّل بن عمر جعفی 93 116 794 FA سیّده زینب طلوع هاشمی دانشگاه فردوسی مشهد سیّد کاظم طباطبایی دانشگاه فردوسی مشهد مهدی جلالی دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2016 08 24 Mofaḍḍal bin Oᶜmar Joᶜfī is one of the contemporary transmitters with Imam Sādeq and imam Kāẓem (AS) who the book ‘al-Tawḥīd’ famous as ‘Tawḥīd al-Mofaḍḍal’ is one of the most important tradition collections that have been attributed to Imam Sādeq (AS) through him. What have increased the importance of investigating this transmitter are different opinions of scholars of Rejāl regarding to the degree of his reliability (Wethāqat) that have caused hesitation in accepting his traditions. Some pioneer scholars of Rejāl have weakened him and believe that his traditions are not reliable, in contrast to some recent scholars that according to several reasons authenticated him. Investigation of documents about Mofaḍḍal bin Oᶜmar indicate that even we ignore some certain negative informing by ancient scholars of Rejāl about him and don’t consider him to be a khaṭṭābī, it’s a strong possibility that he had khaṭṭābī approach in the period of Imam Sādeq’s (AS) Imamate. Moreover, by thinking carefully on the most important traditions through Mofaḍḍal bin Oᶜmar, it’s indicated that his traditions has not protected from distortion by exaggerators (Qālīyān) and they have penetrated their ideas into in his traditions. مفضّل بن عمر جعفی از راویان معاصر با امام صادق (ع) و امام کاظم (ع) است که «کتاب التوحید» مشهور به «توحید مفضّل» از مهمترین مرویّاتی است که از طریق وی به امام صادق (ع) نسبت داده شده است. آنچه اهمیّت کاوش دربارة این راوی را برجسته نموده، اختلاف دیدگاه رجالشناسان پیرامون درجة وثاقت وی میباشد که موجب تردید در پذیرش روایات وی شده است. برخی از رجالشناسان متقدّم، وی را تضعیف کرده و روایاتش را قابل اعتماد ندانستهاند؛ در مقابل، گروهی از رجالشناسان متأخّر با تکیه بر برخی قراین وی را توثیق نمودهاند. واکاوی مستندات موجود دربارة مفضّل بن عمر ما را به این نتیجه رهنمون میسازد که حتّی اگر مذمّتهای قاطعانه رجالشناسان متقدّم دربارة وی را نادیده انگاشته و وی را به طور کامل خطّابی ندانیم، این احتمال بسیار قوی خواهد بود که وی در دورانی از امامت امام صادق (ع) دارای گرایشهای خطّابی بوده است. همچنین با تأمّل در مهمترین روایات منقول از مفضّل بن عمر، این موضوع به اثبات میرسد که احادیث وی از دخل و تصرّف غالیان مصون نمانده است و آنان افکار خود را در مجموعه‌های حدیثی منقول از طریق وی وارد نمودهاند.

https://kq.meybod.ac.ir/article_794_82489c9737cc245530c7a6ebef3753ec.pdf

دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 5 13 2015 09 23 The Role of Transmission’s Chains of Traditions in Distinguishing between Resemblance and Unifying Diversities نقش اسناد روایات در تمییز مشترکات و توحید مختلفات 117 138 795 FA طاهره فائق دانش‌آموخته دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران نویسنده مسئول سیّد علیرضا حسینی استادیار دانشگاه علوم حدیث 0000-0001-5187-1891 سیّد محمّد حسین میر صادقی استادیار دانشکده الهیات دانشگاه تهران Journal Article 2016 08 24 Transmission’s chains of traditions (Asnād al-Rewāyāt) define the names of transmitters and their relationship in transmission of traditions. Recognizing transmitters and their effective features in approving or disapproving of their views is a requirement that is undertaken by Rejāl science. According to this approach, transmission’s chains are the subject and theme of this science. The aim of this essay is to declare a view that presents transmission’s chains as a source in Rejāl. Mohammad bin Alī Ardabīlī is the first person who has such a viewpoint to transmission’s chains in his book, Jāmeᶜ al-Rowāt. By the statistical study on the early books and transmission’s chains which are repeated in the same way, useful information could be obtained. Distinguishing between resemblance and unifying (Moshtarakāt wa Mokhtalafāt) diversities is one of the important results of this viewpoint .By this viewpoint to transmission’s chains, some transmitters whose recognizing has not been possible, because of some limitations in Rejāl books, and therefore the validity of their traditions has been challenged, maybe able to be recognized. Thus, the common method of evaluating tradition that is based on correction of transmission’s chain, does not restricted to the views of Rejāl scholars and the information in transmission’s chains also could retrieve some shortcomings. اسناد روایات معرّف عناوین راویان و رابطه‌های بین آنان در نقل روایات هستند. شناخت راویان و ویژگیهای مؤثّر در پذیرش یا ردّ اقوال آنان ضرورتی است که برعهدة علم رجال قرار دارد. بر پایه چنین رویکردی، اسناد، موضوع و محور علم رجال هستند. این مقاله درصدد تبیین نگرشی است که اسناد را منبعی از منابع این دانش معرفی می کند. محمّد بن علی اردبیلی در جامع الرّواة نخستین کسی است که چنین نگرشی به اسناد داشته است. از آمار حاصل از اسناد کتاب‌های متقدّم و سندهایی که به صورت یکسان، تکرار شده‌اند اطّلاعات مفیدی به دست می‌آید. از نتایج مهمّ این دیدگاه، تمییز مشترکات و توحید مختلفات است. با چنین نگرشی به اسناد، شناسایی راویانی که به سبب برخی محدودیت‌های کتاب‌های رجال میسّر نبوده و به تبع آن، اعتبار اقوالشان با چالش مواجه شده است امکان‌پذیر می شود. بدین ترتیب، شیوه مرسوم ارزیابی حدیث که متّکی بر تصحیح سندی است، منحصر در اقوال رجالیان نمی ماند و اطّلاعات اسناد نیز می‌توانند برخی کاستی ها را جبران کنند.

https://kq.meybod.ac.ir/article_795_7c590f01490190db0ed02a5070e20f01.pdf

دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 5 13 2015 09 23 Methodology of Understanding the Ḥadith in the View of Ṣaḥeb Maᶜālem in Montaqā al-Jomān روش‌شناسی فقه‌الحدیثی صاحب معالم در کتاب منتقی الجمان 139 162 796 FA محسن قاسم پور دانشیار دانشگاه کاشان نویسنده مسئول مریم پورافخم کارشناس‌ارشد علوم قرآن و حدیث Journal Article 2016 08 24 Ḥassan bin Zeyn al-DDīn ᶜAmelī (1011AH) Shaḥīd Thānī’s son, is one of the great jurists in 11th century. In his book, Montaqā al-Jomān fī al-Aḥādīth al-Ṣeḥāḥ wa al-Ḥesān, Hassan has been assessed juridical traditions of Quadruplet Books (Kotob Arbaᶜah) which is about to review and to comprehend the traditions. He states that the distortion (Taḥrīf) and falsification (Tasḥīf) of traditions is a result of easygoing (tasāmoḥ) in accepting traditions and his goal is to revive the issue of tradition. Hence he has satisfied to mention only the correct (Saḥīḥ) and faith (Ḥassan) traditions. However his view is dependent on the recent scholars, view, but by a different definition of correct (Saḥīḥ) tradition, he has evaluate the transmission’s chain and text of traditions with taking a new approach and has established argumentative jurisprudence. Regarding to conflicting traditions, in addition to using common methods such as methods of collection, selection, preference, Sheikh Hassan employ outward interpretation (tafsīr), inward interpretation (taᵓwīl) and ījtīḥād and therefore has achieved to different and significant results in comparison with others. In this essay, while rereading this book, we attempt to extract the methodology of comprehending tradition حسن‌ بن زین الدین عاملی (م. 1011 ق) فرزند شهید ثانی، از فقهای بزرگ قرن یازدهم هجری قمری است. وی در کتاب خود منتقی‌الجمان فی الاحادیث الصحاح و الحسان به ارزیابی روایات فقهی کتب اربعه پرداخته و بدین‌سان کتابی در زمینه نقد الحدیث و فقه الحدیث سامان داده است. وی تصحیف و تحریف در احادیث را نتیجۀ تسامح در پذیرش اخبار عنوان کرده و هدف خود را احیای امر حدیث دانسته است. ازاینرو، تنها به ذکر روایات صحیح و حسن آن اکتفا کرده است. دیدگاه وی اگر‌چه وابسته به دیدگاه عالمان متأخّر است؛ امّا با تعریف متفاوتی که از حدیث صحیح ارائه کرده، با رویکردی جدید، به بررسی سند و متن روایات پرداخته و فقهی استدلالی را سامان بخشیده است. شیخ حسن در مواجهه با اخبار متعارض، ضمن بهره‌گیری از روش‌های معمول ـ همانند روش جمع، تخییر و ترجیح به تفسیر، تأویل و اجتهاد روی آورده و به همین دلیل در بحث ارزیابی روایات، به نتایج قابل توجّه و متفاوت با دیگران دست یافته است. در این نوشتار برآنیم ضمن بازخوانی این کتاب، به روش‌شناسی فقه‌الحدیثی وی بپردازیم.‌

https://kq.meybod.ac.ir/article_796_35cf8659cfcb13224cbd47863a34fc58.pdf

دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 5 13 2015 09 23 Principles of Presentation of Traditions to The Holy Quran ضوابط عرضه روایات به قرآن کریم 163 180 797 FA محمّدکاظم رحمان ستایش دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه قم حامد جوکار دانشجوی دکتری الهیات و معارف اسلامی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی نویسنده مسئول Journal Article 2016 08 24 During the studying Sunni and Shiite sources of tradition we will find an emphasized criterion for distinguishing pure traditions from impure. The prophet (PBUH) and Shiite imams (AS) has been emphasized repeatedly on this criterion, which is named presentation of traditions to Quran. The traditions, in which Presentation of traditions to Quran, its features, and its principles are expressed, are called as Presented (Arḍ) traditions in jurisprudential and tradition texts. Although tradition scholars have somewhat discussed accuracy or inaccuracy in given transmission’s chain of this traditions, but they have pay less attention to Criteria and principles of its presentation to Quran that mentioned in these traditions. However discovering the right way of this process requires textual and content analysis of presented traditions and extracting the rules and principles which must be noted in process of presentation. Paying attention to the variety of disagree between traditions and the Quran, status of the study of transmission’s chain attributed to Quranic criticism, difference between the presentation during conflict and absolute presentation, the result of traditions after presentation to the Quran and etc. are some of the rules and principles of this process. در منابع حدیثی شیعه و اهل سنّت، یکی از راه‌های سنجش احادیث و تشخیص سره از ناسره، «عرضه احادیث به قرآن» است؛ موضوعی که به عنوان یک ملاک، بارها از سوی پیامبر (ص) و امامان شیعه (ع) طرح شده است. این روایات به همراه ویژگیها و ضوابطش، در لسان فقها و محدّثان به «روایات عرض» نام‌بردار است. اگرچه دانشمندان و علمای حدیث کمابیش به اسناد روایات عرض و صحّت و سقم آنها پرداخته اند؛ امّا کمتر به ضوابط و اصول عرضه بر قرآن توجّه شده است. برای کشف شیوه صحیح این فرایند، نیازمند تحلیل متن و محتوای روایات عرض و استخراج ضوابط و اصولی هستیم که در جریان عرضه، باید به آنها توجّه داشت. توجّه به انواع مخالفت احادیث با قرآن، جایگاه بررسی سندی نسبت به نقد قرآنی، تمایز میان دو مقولۀ عرضه به هنگام تعارض و عرضۀ مطلق روایات، سرنوشت روایات پس از عرضه به قرآن و... برخی از ضوابط و اصول این فرایند است.

https://kq.meybod.ac.ir/article_797_beb22fb694d513edcf5533cf006dfeae.pdf