دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 4 11 2014 09 23 The Origin, growth and continuity of Akhbaryyah پیدایش، سیر تطوّر و تداوم اخباری‌گری 213 250 971 FA قاسم فائز عضو هیئت علمی دانشگاه تهران محمد شریفی دانش آموخته دکتری دانشگاه تهران و استادیار دانشگاه مازندران (نویسنده مسئول) 0000-0002-5127-5042 Journal Article 2017 09 05 Akhbaryyah is the name of a religious movement which dominated over the Shiite ideology from 9th to 11th centuries. In different fields of religious sciences, they held challenging beliefs especially in the matter of faith and jurisprudence. They rejected all other forms of beliefs and consider their beliefs as pure Islamic beliefs.<br />They also attribute Shiite greate mediaeval scholars to themselves. This paper is an attempt to study the origin, growth and continuity of this movement descriptively and analytically. This movement can be divided into six period; the course of first manifestation, extremism, moderation,decline and revival. Akhbaryyah with reference to a group which consider a very important role to hadith in Islamic sciences was established in the era of Sheikh Sadugh(d.381A.H) but this movement in the era of Mohammad Amin Astrabadi (d.1036 A.H) renewed.The decline of<br />this movement occurred in the rea of Vahid Bihbahani (d.1205A.H). The school of akhbaryyah after its decline transformed into new Akhbaryyah. Its outstanding characteristics are as below: Ihtiate (in jurisprudence) theology discussions, books with the title " Tib al-quran" (a medical book according to the quranic teachings).<br />Compilation of collections of hadith, writing in the different fields of Islamic sciences and adaptability of their beliefs with populace are the most important factors which caused its continuity. در مقطعی از تاریخ شیعه (قرن دهم و یازدهم قمری)، گروهی ظهور کردند که اندیشه­های خاصی را اشاعه دادند و در حوزة فقه و عقاید، چالش‌هایی را ایجاد کردند و به سبب آن به «اخباریان» موسوم شدند. اخباریان، اندیشه­های خود را ریشه­دار در اصول اصیل اسلام، اعلام می­کنند و عالمان کهن شیعه را هم­سو با خود می­دانند و مخالفان هر اندیشه­ای جز عقاید خویش را مردود می­شمارند. این پژوهش بر آن است که جریان پیدایش، سیر تطور و تداوم اخباریان و اندیشة آنان را با روش توصیفی‌ـ تحلیلی و با استفاده از آثار خود اخباریان، به دست آورد.<br /> اندیشة اخباری­گری از زمان پیدایش تا زمان معاصر، شش دورة: پیدایش، إحیا به همراه افراط، اعتدال، افراط مجدّد، افول و شکل­گیری اخباری­گری نوین را به خود دیده است. اخباری­گری به معنای گرایش هرچه بیشترِ به اخبار، در عصر غیبت، در زمان شیخ صدوق (م. 381 ق) شکل گرفت؛ ولی با اصطلاح مشخّص امروزی آن، از قرن 11 هجری و با ظهور محمدامین استرآبادی (م. 1036 ق) احیا شد و پس از فراز و نشیب­هایی در زمان وحید بهبهانی (م. 1205 ق) رو به افول نهاد؛ ولی با وجود افول، هنوز روحیّة اخباری­گری کم و بیش، زنده است و حتّی در برخی از اصولیان نیز به چشم می­خورد. این مکتب، پس از افول، در قالبها و شکلهای دیگری نمود یافت و رسوباتی از خود بر جای نهاد و اخباری­گری نوینی را شکل داد. احتیاط­گرایی، احیای برخی مباحث کلامی برخاسته از نگاه محدود و تنش­زا و رواج کتاب‌هایی چون طبّ القرآن، از جمله نشانه­ها و ویژگی‌های این «نواخباری­گری» است. در این میان، عواملی مانند حضور غالب و یا مطرح اخباریان در حوزه­های علمیّه، تألیف کتب مرجع و منبع، تنوّع آثار در قلمروهای گوناگون دانش اسلامی، هم­خوانی تفکّر اخباری با مذاق عامیانة مذهبی، در تداوم آشکار و پنهان اخباری­گری اثرگذار بوده­اند.<br />   https://kq.meybod.ac.ir/article_971_6602294be910b1e3c4571bd98c4d5484.pdf