دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 5 12 2015 03 21 The Interpretation Metaphors based on the rule of justification of ambiguous verses in the Mirror of Persian literature استعاره‌های تأویلی بر مبنای قاعده توجیه متشابهات قرآنی در آیینه ادبیات فارسی 123 147 737 FA محمّدابراهیم مالمیر استادیار و عضو هیأت علمی دانشگاه رازی کرمانشاه (نویسنده مسئول) توران ملکی شریف کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازی کرمانشاه Journal Article 2016 05 04    The interpretation metaphor, introduced in this essay for the first time in the meaning of literary analysis, has different kinds that comes from applied meanings of interpretation (Taavil) in Quranic studies and in this paper we try to introduce one of these kinds i.e. the interpretation metaphor based on the rule of justification of ambiguous verses. Metaphorical expressions are a set of Quran verses which have polysemous meanings and which can be interpreted only by unambiguous verses called Om Alketab. The problem of multi-meaning verses is a problem that is out of the literal discussions of the words and therefore should be referred to through the studies related to the meaning.   One out of three levels of interpretation is the metaphorical justification of ambiguous verses through unambiguous ones that will be considered in the same essay. Furthermore we will show the principles of standard interpretation and the conditions of right Taavil (explanation) of the ambiguous verses. In this way we will mention evidences and examples used in literary texts to be able to criticize metaphorical explanation. Furthermore we have followed different aspects of narrative simile, literary simile, the interpretative- literary metaphor, the justifying- narrative interpretation. It was known that the poet’s struggle to find the interpretation of metaphors and the poet's justification of ambiguous verses can be paralleled. <strong>استعارة تأویلی در معنایی که در این مقاله برای اوّلین بار در حوزة نظریه‌پردازی ادبی مطرح می‌شود، دارای انواع و مراتبی است که برخاسته از معانی کاربردی تأویل در علوم قرآنی می‌باشد. در این مقاله به یکی از مراتب آن به نام استعارة تأویلی بر مبنای قاعدة توجیه متشابهات قرآنی پرداخته می‌شود. متشابهات، مجموعه­ای از آیات قرآن­اند که دارای چند پهلویی معنایی می­باشند و تنها به کمک محکمات و ارجاع به امّ‌الکتاب، تأویل پذیرند. چند­پهلویی معنایی آیات از حوزۀ لفظ خارج و مربوط به حوزۀ معناست.</strong> <br /><strong>توجیه تأویلی متشابهات به کمک محکمات، یکی از مراتب سه‌گانه تأویل است که در این مقاله آن را مورد بررسی قرار داده، و علاوه بر بیان ضوابط تأویل صحیح و شرایط مؤوّل و تأویل در توجیه متشابهات، شواهد آن از متون ادبی استخراج و به بحث و بررسی گذاشته شده است؛ تا از این رهگذر، استعاره‌های تأویلی مبتنی بر قاعدۀ توجیه متشابهات را معرفی کرده و مورد نقد و بررسی قرار دهد و تا آنجا که مجال مقال بوده است، جنبه­های تشبیه روایی، تشبیه ادبی، استعارۀ تأویلی ادبی و تأویل توجیهی‌ـ روایی آنها بیان شده است. در این راستا معلوم شد علاوه بر تلاش شاعر در استخدام استعاره‌های تأویلی، گاهی شاعر توجیه متشابهات را در مقولة جری و انطباق قرار داده و آن را بر مصادیق دیگری نیز تعمیم و تطبیق داده است.</strong> https://kq.meybod.ac.ir/article_737_a5cdd4aa0048b187f7182f1b9ce7a6a7.pdf