دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 14 30 2024 09 22 The role of interpretive continuity in a more comprehensive understanding of verses: a case example of verse 104 of Surah Taha نقش پیوستگی تفسیری در فهم جامع‌تر از آیات: نمونه موردی آیه 104 سوره طه 51 66 3548 10.30512/kq.2022.18320.3400 FA علی آهنگ استادیار دانشگاه علوم ومعارف قرآن کریم 0000-0002-1651-5143 مجتبی شکوری گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایران 0000-0003-0223-1366 Journal Article 2022 04 18 Paying attention to contemplative continuity in interpreting the verses of the Holy Quran and not being content with immediacy continuity plays an important role in clarifying the contents of the verses. In contemplative continuity, newer points can be deduced from the verse by using verses that seem to have less connection with the verse being interpreted. For example, verses 102 to 104 of Surah Taha depict an atmosphere in which criminals, after inflating the trumpets and being resurrected, disagree about the extent of living in the world or purgatory. Some people consider the length of stay to be equal to ten days, but the person whom God refers to as "امثلهم طریقة" does not know the amount of stay as more than one day The present study examines the complexities in the interpretation and explanation of this verse and the comments of the commentators about these complexities and by delving into the interpretive sayings has come to the conclusion that most commentators are satisfied with the simple meaning and immediacy continuity, and have said that the above phrase in verse 104 has real meaning. They have inferred praise from it, while by using the contemplative continuity and implicit connections of some verses of the surah with this verse, a virtual and ironic meaning can be deduced from it, which reveals the irony hidden in the word. An irony that the general commentators have neglected due to not paying attention to contemplative connections and not following the societal and interpretive model. <strong>توجه به پیوستگی تفسیری و عدم اکتفا به پیوستگی تبادری، نقش به ‌سزایی در روشن‌تر شدن مفاد آیات دارد. در پیوستگی تفسیری، با بهره‌گیری از آیاتی که به ظاهر ارتباط کمتری با آیه مورد تفسیر دارند، نکات تازه‌تری از آیه قابل برداشت است. به عنوان مثال، آیات 102 تا 104 سوره مبارکه طه، فضایی را به تصویر می‌کشد که مجرمان پس از نفخ صور و زنده­شدن، در خصوص میزان وقوف در دنیا یا برزخ اختلاف‌ نظر دارند. برخی مدت وقوف را معادل ده روز می‌دانند؛ اما شخصی که خداوند متعال با تعبیر «أَمْثَلُهُمْ طَرِیقَةً» از او یاد می‌کند، میزان وقوف را یک روز بیشتر نمی‌داند. پژوهش حاضر به بررسی پیچیدگی‌های موجود در تفسیر و تبیین این آیه و نظرات مفسران پیرامون این پیچیدگی‌ها پرداخته و با کاوش در اقوال تفسیری به این نتیجه رسیده است که عموم مفسران با اکتفا به معنای ارتکازی و پیوستگی‌های تبادری، عبارت یادشده در آیه 104 را حمل بر حقیقت نموده و از آن مدح را استنباط کرده‌اند حال آنکه با بهره‌گیری از پیوستگی تفسیری و پیوندهای غیر آشکار برخی آیات سوره با این آیه، معنایی مجازی و کنایی از آن قابل برداشت است که طعنه‌ نهفته در کلام را آشکار می‌سازد. کنایه‌ای که عموم مفسران به علت عدم توجه به پیوستگی‌های تفسیری و عدم پیروی از مدل تفسیری جامع‌ و ساختارمند، از آن غفلت نموده‌اند. </strong><br />  https://kq.meybod.ac.ir/article_3548_50cf0763d8eb871776d4f28b39deb564.pdf