دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 13 29 2023 09 23 Semantic analysis of "ihkām" of the "muhkamāt" and general "ihkām" of verses معناشناسی اِحکامِ محکمات در قرآن کریم 67 85 3331 10.30512/kq.2023.18868.3493 FA فرهاد زینلی بهزادان استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه ولی عصر (عج) رفسنجان 0000-0002-6634-635X Journal Article 2022 08 17 The seventh verse of Surah Al-Imran indicates the specific "ihkām" of some verses, while the first verse of Surah Hud indicates the general "ihkām" of the all verses. The solutions of commentators to solve this contradiction are based on the polysemantic approach of the concept of "ihkām". But the solution of the present article is different and based on the single-meaning approach of "ihkām". "ihkām" means preventing the verses from being revealed in inappropriate situations, and preventing them from being applied to false examples after being revealed. From the point of view of "taʾwīl", or the gradual revelation, "ihkām" is a temporary feature of each verse. God prevents the revelation of the verses in inappropriate situations, but after the revelation and during "taʾwīl", or the application of the verses to new examples, only The "ihkām" of the verses that do not have any similarities with other verses continue. <strong>نخستین آیه سوره هود بر اِحکام عام یا همان محکم بودن تمام آیات قرآن کریم دلالت می­کند درحالی­که آیه هفتم از سوره آل عمران بر اِحکام خاص یا همان محکم بودن برخی از آیات دلالت می­ کند. برخی مفسران برای حل این تناقض ظاهری، بر معناشناسی «اِحکام» تمرکز کرده ­اند و راه حل­ هایی مبتنی بر چند معنایی «اِحکام» ارائه کرده­ اند که از شواهد و دلایل کافی برخوردار نیست. این پژوهش با بهره ­گیری از تأثیر معناشناختی اصطلاحاتِ قرآنی­­ای که در آیات مختلف، همنشین مفهومِ «اِحکام» شده­اند، به معناشناسی این مفهوم پرداخته و پاسخی جدید برای حل این تناقض ارائه داده است. معناشناسی «اِحکام» نشان می­دهد که محکمات، آیاتی هستند که از تطبیق بر مصادیقِ باطل و نامناسب بازداشته شده­اند و اِحکامِ عام وصفی برای جمیعِ آیات از منظری تنزیلی است که با اشرافِ خدای حکیم بر نزول تدریجی آیات در موقعیت­های مقتضی و مناسب محقق گردیده است. با دورشدن از هنگامه تنزیل و از دست رفتنِ برخی قرائن، وجه افتراق آیاتِ متشابه که موضوعاتی مشابه و احکامی متنافی دارند، فراموش می­شود و خطرِ تأویل باطل یا همان تطبیقِ نادرستِ آنها بر مصادیقِ غیرتنزیلی و جدید بروز می­کند. آیه هفتم از سوره آل عمران از منظری تأویلی به مجموعه آیات قرآن می­نگرد و از این منظر تنها اِحکامِ آن دسته از آیات استمرار می­یابد که مشابهی نداشته و برای همیشه از تطبیقِ بر مصادیقِ باطل بازداشته شده­اند.</strong> https://kq.meybod.ac.ir/article_3331_0a2a51dac6138826127f093500461d91.pdf