دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 12 27 2022 09 23 Superhuman nature of the interpretation science: A new implication of the hadiths that ban the arbitrary interpretation of the Qur’an فرا بشری بودن علم تفسیر، برداشتی دیگر از روایات نهی از تفسیر به رأی 175 193 2755 10.30512/kq.2022.16941.3140 FA محمدرضا سوادکوهی دانشجوی دکتری پردیس فارابی دانشگاه تهران حامد دژآباد دانشیار دانشگاه تهران ـ پردیس فارابی قم Journal Article 2021 07 05 A set of hadiths that inhibit arbitrary interpretation have made controversies as whether or not the Qur’an is understandable for common people. The present study uses a descriptive-analytical method to address the shortcomings in the attribution of these hadiths by cons and pros. It also emphasizes the denotation of the hadiths and criticizes the outlooks of both groups. Then, it introduces a meaning which is based on the Qur’anic verses and hadiths but free from the mentioned shortcomings. As the results of the study indicate, mistaking interpretation for the comprehension of the Qur’an and vice versa is what has induced the difference of opinions about the hadiths. This is because such hadiths do not concern the possibility or impossibility of comprehending the Qur’an; rather, they are about interpretation, which basically differs from comprehension. The hadiths, indeed, serve to elaborate on the Qur’anic verses. They also imply that interpretation is not a human act; it is just God who knows what the verses really mean, while the addressees are obliged to think about, delve into and figure out what they read. Moreover, there is some evidence that the act of interpreting the Qur’an is conceded to the prophet (pbuh) and Imams. یکی از دلایلی که بر امکان یا عدم امکان فهم قرآن برای عموم مردم بدان استناد شده است، روایات نهی از تفسیر به رأی است. این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی به دنبال بیان کاستی هایی است که در فرایند استناد به این روایات از سوی موافقان و مخالفان صورت پذیرفته است و با تأکید بر ظاهر این روایات ، ضمن نقد هر دو دیدگاه ، سعی در ارائه معنایی نموده که علاوه بر مستند بودن به آیات و روایات، عاری از کاستیهای موجود در دو دیدگاه دیگر باشد.<br /><br />حاصل این پژوهه آن است که آنچه موجب اختلاف پیرامون این روایات شده، خلط میان معنای «تفسیر» و «فهم» قرآن است؛ چرا که اساساً موضوع این روایات، امکان یا عدم امکان «فهم» قرآن نیست بلکه موضوع، «تفسیر» است که با «فهم» تفاوت ماهوی دارد. در حقیقت این روایات شارح قرآن هستند و همسو با آن به دنبال تفهیم این مطلب که اساساً تفسیر، از شئون بشری نیست بلکه مراد از کلام حق را تنها خود او می داند و وظیفه خلق؛ تدبّر، تعقّل و تفکّر در آیات است. شواهد دیگری وجود دارد که گواهی می دهد این شأن به پیامبر (ص) و اوصیای او (ع) تفویض شده است. https://kq.meybod.ac.ir/article_2755_17693c91d9204b7a7646284bb3adb603.pdf