دانشگاه میبد دو فصلنامه کتاب قیم 2251-6026 7 17 2017 09 23 Criticism of Sunni scholars about “al-Sunnah Qādīyah ala al-Quran” «السنــة قاضیــة علی کتاب الله ...» در ترازوی نقد علمای اهل‌سنت 201 220 1132 FA رحیم خاکپور دانشگاه پیام نور Journal Article 2016 04 21 Some scholars regard Tradition -as an original source of Islam- as the explainer of Quran and others as complementary. According to common viewpoint, Quran and tradition together are considered as the sources of religious affairs. Nevertheless, by usage of referring to some quoted statements, several Hadith scholars of Sunnis believe that tradition rule over Quran; in other words, the exclusive way to understand the meaning and intention of Quran is narrations. Also in the field of exegesis, this thought is highly effective on understanding the meaning of Quranic terms. Claim of necessity understanding of the Quran in the light of tradition is rooted in successors’ era and particularly referred to Uḍāᶜeī and his teachers. This view historically is somewhat accepted by Hadith scholars and others despite contemporary opponents and has formed a special method in religious thinking. Major problems of this epidemiologic approach are “existence of conflicting religious text”, “weakness of pillars of this idea such as doubtfulness of Quran’s implications”, conflict between this idea and several general principles such as priority of Quran over tradition”, “necessity of understanding of tradition in the light of Quran”, and “the condition of lack of being Shāz for validity of Hadith”. Method of this essay is analytical-descriptive which is done in the sake of introduction and criticism of Hadith’s monarchy in Quran studies. <strong>سنت به مثابه یکی از مصادر اصیل اسلام، بعضی مبیّن قرآن و برخی دیگر مکمل آن می‌دانند. بر اساس دیدگاه مشهور و غالب، قرآن و سنت در کنار هم، مرجع و منبع امور دینی محسوب می‌شوند. با این ‌وجود، تعدادی از محدثان اهل سنت با تمسک به منقولاتی، بر این باورند که سنت، حاکم بر قرآن بوده و بر آن سیطره دارد؛ یعنی تنها راه پی بردن به مراد و منظور قرآن را منحصر در احادیث می‌دانند. در حوزه تفسیر نیز این تفکر بر فهم معنای اصطلاحات قرآنی، بسیار اثرگذار است. تبلور ادعای لزوم فهم قرآن در پرتو سنت، به عهد تابعین و به‌طور مشخص به اوزاعی و اساتید وی باز‌می‌گردد که با وجود مخالفانی از معاصران، این دیدگاه در طول تاریخ از جانب محدثان و دیگر علما تلقی به قبول ‌شده و روش خاصی را در اندیشه‌ورزی دینی شکل داده است. ایرادات جدی وارد بر این رویکرد معرفت‌شناسانه عبارت‌اند از: وجود نصوص دینی متعارض با آن، وهن ارکان این اندیشه همچون باور به «ظنی الدلا</strong><strong>لة</strong><strong>» بودن قرآن، تعارض این اندیشه با برخی از اصول کلی همچون «تقدم کتاب بر سنت»، «لزوم فهم سنت در پرتو قرآن» و «شرط عدم شذوذ برای صحت حدیث». روش پژوهش در این تحقیق کیفی، از نوع تحلیلی ـ توصیفی بوده که با هدف معرفی و نقد دیدگاه حدیث‌سالاری در مطالعات قرآنی صورت گرفته است.</strong><br /> <strong> </strong> https://kq.meybod.ac.ir/article_1132_571e0f7e2d992e738adff8b1bd43a521.pdf